کتاب مرگ ایوان ایلیچ

معرفی کتاب:

رمان مرگ ایوان ایلیچ، رمانی نوشته ی لئو تولستوی است که اولین بار در سال 1886 به چاپ رسید. این کتاب داستانی کوتاه، تلخ و تکان دهنده درباره ی ترس از مرگ، دروغ های زندگی روزمره و لحظه ای که انسان مجبور می شود معنای واقعی زیستن را دوباره کشف کند.
داستان درباره ی مردی به اسم ایوان ایلیچ است که قاضی موفق و محترم در جامعه است. چالش اصلی داستان از شروع بیماری لاعلاج ایوان آغاز می شود. کتاب مرحله به مرحله مواجهه ایوان ایلیچ با مرگ و احساسات درونی او را خیلی دقیق روایت می‌کند. او واکنش‌های روانی ناشی از آگاهی از بیماری تا لحظهٔ خاموشی یا مرگ را در پنج مرحله تقسیم می‌کند. این مراحل پنج‌گانه عبارتند از: ۱- عدم پذیرش یا انکار ۲- خشم ۳- معامله ۴- افسردگی ۵- پذیرش.
ایوان در این لحظات به این فکر می کند که << آیا واقعا زندگی کرده ام ؟ اگر اشتباه زندگی کرده باشم چه؟>>
مرگ ایوان ایلیچ فقط درباره ی مرگ نیست؛ درباره ی زندگی واقعی، صداقت با خود، و ارزش لحظه هایی است که اغلب از کنارشان می گذریم.
تولستوی در این داستان کوتاه و عمیق، ما را با یکی از مهم ترین پرسش های زندگی مواجه می کند؛ اینکه<< آیا قبل از اینکه مرگ به سراغت بیاید، واقعا زندگی کرده ای؟>> و <<آیا آنچه امروز برایش تلاش می کنی، همان چیزی است که در پایان عمر برایت معنا خواهد داشت؟

جمله ای از کتاب:

«یعنی چه؟ آیا به‌راستی باید مرد؟» و ندای درونش جواب می‌داد: «بله، حقیقت است و باید مرد.» می‌پرسید: «ولی آخر این‌همه رنج برای چیست؟» و ندا جواب می‌داد: «دلیلی نیست! برای هیچ!» و همین.

درباره ی نویسنده:

لئو نیکلایِویچ تولستوی یکی از بزرگترین رمان نویسان جهان و از فیلسوفان و عارفان روس در 9 سپتامبر 1828 در شهر تولا روسیه متولد شد. او رشته ی زبان های شرقی در کازان انتخاب کرد اما سه سال بعد تصمیم گرفت که در رشته‌ی حقوق تحصیلات خود را ادامه دهد او تصمیم داشت که وکیل شود و زندگی ۳۵۰ کشاورز بیچاره را که درگیر نابسامانی شده بودند نجات دهد.
در واقع این کار بعد از اینکه پدر و مادرش فوت کردند به او محول شد اما او یکسال بعد رشته حقوق را رها کرد و به زادگاه خود بازگشت. چهار سال بعد از این اتفاق تولستوی به ارتش ملحق می شود و در آن زمان نوشتن را شروع می کند و اولین اثر او کتاب کودکی بود که در مجله منتشر شد. در واقعا تولستوی نوشتن را از زمانی که در ارتش بود آغاز کرد. تجریه او از بودن در ارتش و جنگ باعث پربار تر شدن نوشته هایش شد. با شروع جنگ های کریمه در سال 1854 به جبهه ی سواستوپل منتقل شد. او به خاطر ارسال گزارش های واقعی از صحنه های نبرد در کتاب قصه های سواستوپل، نامش به عنوان نویسنده ای چیره دست بر سر زبان ها افتاد.
او پس از چندسال از ارتش کناره گیری می کند و تصمیم می گیرد برای آشنایی با فرهنگ و باور ها و شیوه ی زندگی به کشورهای انگلستان، فرانسه، آلمان، ایتالیا و سوئیس سفر کند.
در دهه ۱۸۶۰ تولستوی به اوج قدرت نویسندگی رسید. مهم‌ترین آثارش از جمله <<جنگ و صلح‌>> و <<آناکارنینا >>در این دوره نوشته است. لئو تولستوی پس از انتشار آناکارنینا، داستان های کوتاه <<مرگ ایوان ایلیچ >> و <<پدر سرگی>> را نوشت.
سبک تولستوی به چند ویژگی مهم معروف است که باعث شده آثارش هنوز هم بسیار زنده و واقعی به نظر برسند.تولستوی از واقع گرایی بسیار دقیق استفاده می کرد و زندگی انسان ها را با جزئیات واقعی توصیف می کرد. او رفتار، احساسات، افکار و حتی کوچک‌ترین واکنش‌های شخصیت‌ها را دقیق نشان می‌داد. به همین دلیل خواننده احساس می‌کند شخصیت‌ها انسان‌های واقعی هستند. علاوه بر آیت او در آثارش به تحلیل روان‌شناختی عمیق می پرداخت و ذهن و فکر و شخصیت ها را با دقت بررسی می کرد. تولستوی در آثارش به زندگی ساده و روزمره مثل گفت و گوی خانوادگی، مهمانی یا کار در مزرعه اهمیت می داد. علاوه بر این ها در آثارش از تاریخ، آزادی انسان و معنای زندگی نیز نوشته است.
در سال‌های آخر زندگی بین او و خانواده‌اش، به‌خصوص همسرش، اختلاف‌هایی به وجود آمد. دلیل اصلی اختلاف‌ها موضوع ثروت و حق انتشار آثارش بود، چون تولستوی می‌خواست دارایی‌هایش را واگذار کند.

در سال ۱۹۱۰ در ۸۲ سالگی خانه‌اش را ترک کرد تا زندگی ساده‌تری داشته باشد. اما در راه بیمار شد و در ایستگاه قطاری به نام آستاپوو درگذشت.
او را در املاک خانوادگی‌اش در یاسنایا در سال‌های آخر زندگی بین او و خانواده‌اش، به‌خصوص همسرش، اختلاف‌هایی به وجود آمد. دلیل اصلی اختلاف‌ها موضوع ثروت و حق انتشار آثارش بود، چون تولستوی می‌خواست دارایی‌هایش را واگذار کند.
در سال ۱۹۱۰ در ۸۲ سالگی خانه‌اش را ترک کرد تا زندگی ساده‌تری داشته باشد. اما در راه بیمار شد و در ایستگاه قطاری به نام آستاپوو درگذشت.
او را در املاک خانوادگی‌اش در یاسنایا پولیانا دفن کردند.پولیانا دفن کردند.

آثار برجسته ی لئو تولستوی:

_جنگ و صلح
_آناکارنینا
_رستاخیر
_مرگ ایوان ایلیچ
_شیطان
_ارباب و بنده
_کتاب پدر سرگی
_کتاب سعادت زناشویی

درباره ی مترجم:

سروش حبیبی یکی از بهترین و پرکارترین مترجمان ایران است که بیش از چهار دهه در عرصه ترجمه فعالیت کرده و خوانندگان اعتماد بسیار زیادی به ترجمه های سروش حبیبی دارند. او به چهار زبان انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و روسی مسلط است. سروش حبیبی در 7 خرداد 1312 در تهران به دنیا آمده‌است. سروش حبیبی در سال 1339 به دانشگاه فنی دارمشتات در آلمان رفت و در رشته الکترونیک فارغ‌التحصیل شد. سپس در زمینه پست و تلگراف رئیس دروس دانشکده مخابرات شد و در تغییر برنامه و تبدیل آن به دانشگاه مخابرات سهم عمده‌ای داشت، و از او به‌عنوان مجری طرح تشکیل مرکز تحقیقات مخابرات نیز یاد می‌شود.در سال 1351 بعد از بازنشستگی از وزارت پست و تلگراف و تلفن بازنشسته شد.وی ترجمه را به صورت جدی با مجله سخن شروع کرد و اولین کتابی که ترجمه کرد و مورد استقبال قرار گرفت بیابان تاتارها دینو بوتزاتی بود. سپس کتاب هایی از ادبیات روسیه، انگلیس، آلمان و فرانسه را به فارسی ترجمه کرد و دریچه تازه ای از ادبیات جهان را به روی فارسی زبانان باز کرده است. سروش حبیبی معتقد است که برای ترجمه آثار تنها تسلط به زبان کافی نیست بلکه باید در زمینه های مختلف مانند، تاریخ، جغرافیا، فرهنگ و رسم و رسومات مختلف آشنا بود که یک ترجمه خوب به دست بیاید.

ترجمه های مهم سروش حبیبی:

-بیابان تاتارها (دینو بوتزاتی)
-خداحافظ گاری کوپر (رومن گاری)
-ژرمینال (امیل زولا)
-جنگ و صلح (لئو تالستوی)
-آناکارنینا، شیطان، مرگ ایوان ایلیچ، سعادت زناشویی، رستاخیز (لئو تولستوی)
-ابله، شب های روشن، قمار باز، همزاد، بانوی میزبان (فیودور داستایفسکی)
-موش و ها و آدم ها ، مروارید (جان اشتاین بک)