کتاب روایت شناسی در سینما با تاکید بر گفتمان روایی ژرار ژنت

از مقدمه کتاب:
بررسی عناصر نمایشی قابل تشخیص مانند داستان، طرح، شخصیت، مکان و موضوع در درام نوین دیگر قلمرو انحصاری نویسنده نیست و از طریق بررسی چگونگی و چرایی در رابطه با تصورات دریافتی مخاطبان از نویسندگان (و اجراکنندگان، کارگردانان و دراماتورژها) در هنگام خلق اثر، انجام می شود. باتوجه به این موارد، می توان برای بررسی یک اثر، دریافت و احساس مخاطب را مبنا قرار داد. تاثیر بر مخاطب را می توان با روش های روایت شناسی پی گیری نمود(ترابی،4:1403).
در ابتدا باید بیان کنم که قصه ها اتفاقاتی هستند که به طور پشت سر هم و در دوره مشخصی رخ می دهند. هدف روایت شناسی کشف نظام حاکم بر روایات و قصه ها می باشد.
در واقع نظریه روایت مبتنی بر فرضیات ساختارگرایی می باشد و می توان این گونه بیان نمود که روایت، توصیف رویدادهای یک داستان به صورت های متفاوت مانند داستان، شعر و حتی سینما می باشد و روایت شناسی دانشی است که به بیان، تحلیل و واکاوی شیوه های روایت و ساختار آن می پردازد. تمایز بین چیزی که واقعا اتفاق افتاده و چگونگی نقل چیزی که اتفاق افتاده، روایت نام دارد. خاستگاه این تمایز به نظریات فرمالیست های روسی در مورد رابطه بین ماده خام داستان و پیرنگ برمی گردد. براساس نظریه فرمالیست ها آن چیزی که در آثار هنری از اهمیت فراوانی برخوردار می باشد فرم بوده نه محتوا.