کتاب امید

درباره کتاب:

لوئی آراگون می گوید: امید یکی از کتاب های اساسی دوران ماست. کتابی است که در آن والاترین آرمان های ما در برابر دردناک ترین واقعیت ها قرار می گیرد… امید عصاره عصر ماست، و کدام کتاب دیگر که بتواند با آن برابری کند؟ …مالرو واقع گرائی است که به واقعیت تعالی می بخشد… امید به گفته «ژان لاکوتور» زیباترین اثر مالرو است. ساختمان رمان شبیه هیچ یک از آثار دیگر او و حتی می توان گفت که شبیه هیچ رمان دیگری نیست. این کتاب را مالرو در گرماگرم نبرد خونین اسپانیا پس از آنکه داوطلبانه به اسپانیا رفته، برای جمهوری خواهان نیروی هوائی تشکیل داده و خود در راس آن قرار گرفته بود، و پس از آنکه سالی در کنار آنان جنگیده و سپس برای سخنرانی و جلب حمایت جهانیان به امریکا و کانادا و کشورهای دیگر سفر کرده بود، با همه آن شور و احساسی که او را وادار به جنگیدن در آسمان اسپانیا می کرد نوشت.

درباره نویسنده:

آندره مالرو نویسنده، منتقد هنری و سیاست‌مدار فرانسوی بود. مالرو در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در پاریس به دنیا آمد. پدر و مادرش وقتی او خردسال بود جدا شدند و بعد طلاق گرفتند. مالرو نزد مادرش بزرگ شد و به مدرسه زبان‌های شرقی رفت. آندره دانش‌آموز خوبی نبود و نتوانست سال آخر دبیرستان را به پایان برساند. با شروع جنگ داخلی اسپانیا به نیروهای جمهوری‌خواه پیوست و خلبان شد .در جنگ جهانی دوم راننده تانک بود و دستگیر شد، ولی توانست فرار کند و به نیروهای مقاومت فرانسه بپیوندد. در ۱۹۴۴ گشتاپو او را دستگیر کرد، ولی زنده ماند و به کمک نیروهای مقاومت آزاد شد. شارل دوگل او را به سمت وزیر اطلاع‌رسانی منصوب کرد. در این دوره آثاری در مورد هنر و فرهنگ منتشر کرد. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴، مالرو کتاب ۳ جلدی موزه خیالی پیکرتراشی جهان را به چاپ سپرد. در سال ۱۹۵۸ هنگامی که دوگل مجدداً قدرت را به دست گرفت مالرو وزیر فرهنگ فرانسه شد. در این سمت او به تأسیس خانه فرهنگ در سراسر فرانسه پرداخت.

آندره مالرو در طول عمر ۷۵ ساله خود به کشورهای گوناگونی سفر کرد و جالب اینجاست که در این سفرها، بیش از همه شیفته تمدن کهن ایران و شهر زیبا و دیدنی اصفهان شد

یوسا همچنین بیان کرد که آثارش را «با شور و شوق فراوان» می‌خوانده: «شاید در تمام صحنه‌هایی که در عصر قهرمان اعمال جمعی یا زندگی دانش‌آموزان را همچون جامعه‌ای وصف کرده‌ام، صحنه‌هایی از رُمان‌هایی مالرو را در نظر داشته‌ام که صحنهٔ جمعه را توصیف می‌کند. به نظر من در نوشتنِ جنبه‌های جمعی زندگی، رُمان‌نویس بزرگی بود.»