کتاب به وقت عشق

درباره کتاب:

این کتاب نتیجه‌ی همکاری پدر و پسری است که هر دو در عرصه‌ی روان‌شناسی دستی بر آتش دارند: پدری که عمری را صرف شنیدن و فهمیدن دردهای انسانی کرده و پسری که با نگاهی تازه و همدلانه، روایت او را به زندگی بازمی‌گرداند.

یالوم در این دوران از زندگی، که با پیری، فقدان همسر، و محدودیت‌های ناشی از همه‌گیری کرونا همراه بوده، به جای ادامه‌ی جلسات بلندمدت درمانی، به سراغ گفت‌وگوهای کوتاه، یک‌ساعته و تک‌جلسه‌ای می‌رود. در این گفت‌وگوهای فشرده اما سرشار از معنا، او با تکیه بر اصل «اینجا و اکنون»، به عمق روان بیمارانش نفوذ می‌کند و لحظاتی از صداقت، آسیب‌پذیری، و پیوند واقعی را رقم می‌زند. تجربه‌هایی که نشان می‌دهند حتی یک ساعت، اگر با حضور کامل و بدون قضاوت سپری شود، می‌تواند دریچه‌ای به سوی شفای درونی بگشاید.

او نه‌تنها با دقت و حساسیت به رنج‌های بیمارانش گوش می‌سپارد، بلکه با شجاعت و صداقت از رنج‌های خودش نیز می‌گوید: از کودکی سخت در واشنگتن دی‌سی گرفته تا درد جان‌سوز از دست دادن همسرش. یالوم مرزهای سنتی بین درمانگر و درمان‌جو را کنار می‌زند و رابطه‌ای برابر و انسانی را جایگزین آن می‌کند. در این مسیر، بنجامین یالوم نیز با نثری شفاف و صمیمی، روایت را کامل‌تر کرده و به تجربه‌ی خواننده عمقی دوچندان می‌بخشد.

«به وقت دل» فقط یک کتاب روان‌شناسی نیست؛ بلکه دعوتی است به زیستن در لحظه، به شنیدن عمیق، به دیدن انسان‌ها در تمامیتشان، و به باور داشتن به قدرت یک گفت‌وگوی ساده. اثری است برای هر کسی که در جست‌وجوی معنا، پیوند، و فهمی عمیق‌تر از خود و دیگری است. در دنیایی که سرعت، سطحی‌نگری و فاصله‌ عاطفی بیداد می‌کند، این کتاب به‌مانند یک لحظه‌ی مکث، یک نفس عمیق، و یک تماس انسانی واقعی، یادآور زیبایی ارتباط‌های اصیل است.

درباره نویسنده:

اروین دیوید یالوم (به انگلیسی: Irvin David Yalom) (متولد ۱۹۳۱، واشنگتن دی سی، ایالات متحده ی آمریکا) , روانپزشک هستی گرا (اگزیستانسیالیست) و نویسنده ی آمریکایی است.او در سال ۱۹۵۶ در بوستون در رشته ی پزشکی و در سال ۱۹۶۰ در نیویورک در رشته ی روانپزشکی فارغ التحصیل شد و بعد از خدمت سربازی، در سال ۱۹۶۳ استاد دانشگاه استنفورد شد. در همین دانشگاه بود که الگوی روانشناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را پایه گذاری کرد. یالوم هم آثار دانشگاهی متعددی تألیف کرده است و هم چند رمان موفق دارد. او جایزه ی انجمن روانپزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، اما بیشتر به عنوان نویسنده ی رمان های روانشناختی، به ویژه رمان مشهور وقتی نیچه گریست شهرت دارد.